Hayat Damarı

Son yıllarda varlığımızın temelini teşkil eden ve birbirimizle anlaşmamızı sağlayan kültür birliğimizde sanki sarsıntılar var. İnsanlar hayattan kopma, uzaklaşma peşinde.

Halbuki ümitsizlik en kötü haldir…

Geçtiğimiz pazar günü Ankara Mine Geçili Türk Müzüği Topluluğu’nun konserine gittim. Amatör ile profesyonel arası bir yapıda topluluk. İlk defa bir topluluğun bilet karşılığı konser düzenlediğini gördüm. Etimesgut Korkut Ata Salonunda yapılan konsere ilgi çok fazlaydı. Koro koristlerini sınavla alıyormuş. Şaşırdım ve heyecanlandım. Sanat kadınların omuzlarında yükseliyor. Koronun beşte dördü kadındı.

Konser programı “Kaynak’tan Pınar’a” adıyla özele indirgenmiş. Adı üstünde, sadece Selahattin Pınar ve Sadettin Kaynak’ın eserleri vardı. Eserler icra edilirken salondaki dinleyicilerin de iştiraki, hayat damarlarımızın kaynaktan pınara çağladığını, nabzımızın attığını hissettirdi.

Belki son yıllarda yaşadıklarım mı, mühürdarların yetkin olmayışı mıdır bilmem, o hüzünlü nağmeler daha çok etkiledi. Enginde yavaş yavaş “köklerden geleceğe uzanan” bir terennüm içinde buldum kendimi. Bir bahar akşamı rastlar mıyım bir yâre, yârana diye düşündüm. Belki son ümidim de bitmez dedim.

Heyhat!

Karabulutları kaldıramadık aradan.

Bugün iki konserden kendime mektup yazdım. İlki yukarda bahsettim, profesyonelliğin bir adım öncesi korodan. Teşekkürler Ali Yurtsever. Bana güzel bir akşam yaşattın…

İkincisi ise tam bir amatör topluluk. Sanatla yaşayanların bir araya geldiği bir topluluk. Salon yine hınca hınç. Bu sefer salondakiler farklı koroların koristleri desem haksız sayılmam. Burada da gönülden gelen nağmelerin dudaklardan yârin kulaklarına ulaşması pek kolay oluyor. O yâr kim ise, neyse, neredeyse.

Gelin sahneden bana yazılan mektubu okuyalım beraber.

Vefasıza güven olmaz bilirim. Ama benim ahım da sende kalmaz sen bil!

Öğretmenler ve şefler yüzü size dönmese de onlarsız olmadığını bilirim. Sırtı dönük olanlar, yüzünü saklayanlar belki hayatta en güzel işleri yapıyorlar. Kör ya da topal derler kendilerine, ah siz olmazsanız Anadolu’da sanat ateşi nasıl yanar? Bir kör tanırım. Aşık Veysel. Benden daha iyi görürdü. Bir topal, Mustafa Kemal’in yanında nasıl yürürdü. Öyle değil mi hocam! Tanzer Kartal.

Şu karşıki dağlarda lambalar yanar mı yanar. Kuzular meleşir mi meler. O halde bize yakışır mı keder? O ateş yandıkça, o kuzu meledikçe biz varız.

Ayletmeyin beni, söyletmeyin beni. Alçak, yüksek tepelerde bekletmen beni. Açın milletimin yolunu a yolsuzlar. Yok olun karşımda a soysuzlar. Bir sarı saçlı yâr tanıdım. O okşadı Afyon ovasından İzmir’i. Bir Bozkurt misali. Bu da mı yalan?

Ah o eller eller. Öpülür. Açılır niyaz eder. Lakin bazen de Yunus’u bırakarak Yavuzlaşıverir. Yumruk olur olur iner Bayrağa, Vatana ve Ona söz söyleyenin tepesine. Ah o eller, eller…

Bazen öyle yanarsınız ki “ikisini içersiniz de içiniz yanar”.

Elem dolu kalpten gitmez hatıralar. Sonra haykırırsınız. “Bende neşe ne arar”. Dertlisiniz ama derman olan uzaklardan bakar size. Yalvarırsınız. “Bu ateşi sen yaktın içime, gel de sen söndür” diye.

Umursamaz bile.

Avuçlarındaki sıcaklığını hissedersiniz ama hey hak yoktur. Sonra, Bektaşi gülbankının nağmeleri kulaklarınızda tekrarlanır. Ahlak dersi verir. “Dürüstsem ben, sarhoşsam da geçerim o köprüden”.

Aynalara bakarsınız. Hatırlamak için geçmişi. “Eyletmen beni, söyletmen beni, ağlatman beni” dersiniz.

Sanki dünden intikam alır gibi bitirirler nağmeleri.

Beyaz giymiş terbiyeli bahriyeli mi kaldı! A güzelim!

Ah dostlar bu gece ben rüyamda leylayı gördüm.

Teşekkürler Feyza Kaya beni bana dünden bugüne hatırlattın.

Biz bu güftelerle büyüdük. Oynayamadık şıkıdım şıkıdım. Yarin yanağına bir buse koyarken bile utandık. Mucuk mucuk olamadık.

Zanaat damarlarımız kesilse de sanatla hayat damarlarımız canlı.

Kalın sanatla, sağlıcakla!