İskilipli!

“Bu vatanın kıymetini iyi bilin. Bundan sonrası size düşüyor…”

Son özleri buydu!

Vatan ve millet kalıp sözcükleri ağzından hiç eksik olmazdı. Yeşiller içinde bir tabiatta yaşadı. O’nun bahçesine ektiği ağaçların meyvelerinin boşa gitmesini asla istemezdi. Öyle ya “kakı” olurdu. Kurutulurdu. Ama çürütülemezdi. Şimdiki nesil yokluk mu gördü ki!

Yaşadığı yere okul yapılması için ön ayak oldu. Okul arazisini kendisi verdi. Son isteği bir hastahane yaptırmaktı. Ömrü yetmedi. Ömür dediğin ne ki göz açıncaya kadar geçer. 106 yaşında ayakta terki dünya etti. Köyün kırık çıkıkçısıydı. Ters gelenleri o düzeltirdi.

Sanırım kendisine yapılan en tatlı ikram Eskişehirli gazi arkadaşı Yakup Satar’ın ikram ettiği bisküvi idi.

İskilipli altı yıllık askerliği süresince üç kez harbe katıldı. Ağrı’dan başlayan harp hayatı Haymana’ya dayanan ‘Gavur’un ardından koşarak İzmir’de bitti. Gülerek köyüne döndü. Ağlayarak da dönebilirdi. Allah korudu. O hem çalıştı hem çarpıştı. Öyle olunca soyundan gelenler de vatana göz dikenlere karşı mücadeleye hazırlar.

O’nun hayatta olmazsa olmazı kravatı, madalyası ve kalpağı idi.

Her gün o kravat ve madalyalar takılacaktı. Onlarsız bir gören olursa ne derdi ya!

İskilipli, nere gitse baş köşeye buyur edilirdi. Ama acı gerçek her gazinin kaderi, yıkık dökük ev… Bugün İskilipli olmasaydı olmayacaktık.

Paşamızın vekili İskilipli.

Evinin, köyünün şehrinin ve ülkenin gönüllerinde Gazi Paşamızın vekili gazi paşa.

Bir telaş Ankara yolcusu İskilipli. Vekili olduğunun mezarını ziyaret edecek. Önce paklanmalı. Sonra temiz urbalarla huzura varmalı. “Hamam, traş, elbiseler, kalpak. Herşey tamam. Sakalı da tarayalım. Böyle huzura varalım”.

İşte Ankara. Belki son geliş bu. Hakkını helal et Paşa.

Dudaklarda sessiz bir Fatiha. Bir ona, bir kendine.

Dönüşte bir sessiz sala. İşte o duyduğu son saladan sonraki sala.

Eski günler film şeridi gibi gözünün önünden akmakta.

İşte burası Sakarya.

Afyon’a varmalı.

Kötahya bizi bekler.

Zulümdür bu Anadolu’da abdestsiz çizmeler.

Yok olun siz.

Hak yar!

Herkesin İskiliplisi kendine.

Benimkisi sekiz evlat otuzaltı torun sahibi, Son Gazi Nişancı Er Ömer Küyük.

Çorumlu abide.

İman, ahlak onda var. Eller havaya kalksın Hakk’a yalvarsın.

“Allahım bana da aynı ahlaktan, aynı imandan ver. Cesaretimizi artır. Küffarın ıbrıkçılarından etme bizi. Bize de geniş yürek ver. Yere bakanlardan değil, alnı açık olanlardan kıl.”

“Âmin” dedi yerler!

“Âmin” dedi gökler. Allahuekber. Allahuekber.

Dostlar, kendinize zaman ayırın.

“Son Buluşma” belgeselini izleyin.

Kalın sağlıcakla!