Kökler!

Dallas dizisinden önce, Kurtlar vadisinden de önce bizi televizyon karşısına kilitleyen “Kökler” dizisi vardı. Dizi, Afrika’dan Amerika’ya götürülen kölelerin başına gelenleri anlatıyordu. Hatta özellikle araç tamir atölyelerinde akşama kadar yağ-pas içinde çalışan çıraklara “Kökler” dizisinin ana kahramanı başkaldıran Kunta Kinte deniyordu. Bu sesleniş çırağın da gönlünü okşuyordu.

Kunta Kinteler önce isimlerini değiştirdiler. Sonra yaşantılarını. Aralarında uyumlu olanlar sistemle barıştılar ve yükseldiler. Hatta bu Kunta Kinteler’den isyankar tavırları ile baş kaldırıp Cassius Marcellus Clay Jr. olan adını Muhammed Ali olarak değiştirip sınırları belli olan alanda karşısındakini haşat eden dünya şampiyonları çıktı. Bir kısmı yayı gevşemiş araba gibi yaylana yaylana yürüyen müzik dinleyen gruplar çıktı. Boy avantajını kullanarak basketbolcu olanlar da vardı.

Kunta Kinte’nin kök olduğu Barak Obama da Amerika’ya başkan oldu.

Nereden nereye!

Ah bu kökler. Kökler disisinde en ayırt edici özellik tabiki onların ten rengiydi. Efendilerinin açık renklerine rağmen onlar siyahiydiler. Toplum içinde kolay kolay izlerini kaybettiremiyorlardı.

Geçen hafta Konya’da bizim köklerle bir araya geldim. En genci ben olan bir 60-70 yaş grubundaki nesil. Bunların ten rengi de beyaz olunca “Konya’nın kökleri” gibi davrananlar olduğu gibi bu kökler de başkaları gibi davranabilmişler.

Ama bir gerçek var ki yüzlerine vurmasa da “en alttakileri” temsil eden ve ölmesini bilen ama neden öldüğünü anlatamayan bir nesil bu kökler nesli.

Mesela siz birkaç isim dışında bu en alttakilerin isimlerini bilmezsiniz. Parklardaki isimleri kaldırılır da haberiniz olmaz.

Onlar adına ödül törenleri yoktur. Bunlar kendileri de bin yıl önceki, bazısı da efsane olan kahramanları kutsarlar da yanı başlarında can veren kahramanlarının adını bilmezler…

Bu “en alttakilerden” şehit adayları askere alınır ve mesleğin “fıtratına” uygun görevlere gönderilirler. Sonra fıtratına uygun olarak şehit olanlar kerpiç evin avlusunda, çoktan terkedilmiş köyün mezarlığında toprağa verilirler.

Orada ortaya “en üsttekiler” çıkar.

Çakma vatanseverler orada ortaya çıkarlar.

Sonra “anaları ağlatanlar” orada bir nutuk atar.

“Kerpiç evlere cenaze gelmesin, halklar kardeş olsun”.

Neredeyse ki nerede! askerle dağdaki eşkıya aynı konuma gelir. Hatta sıkıyönetim mahkemelerinde haykıran bir ses kulaklarımda ıslık olur çınlar. Önce bu haksızlık derdim, vatanı sevenle, vatanı bölen bir olur mu derdim hakim bey, bari eşit olsun der duruma geldim.

Anadolu’da üzerine ne idüğü belirsiz aşılar yapılan kökler!

Çürütülen, susuz bırakılan kökler!

Umudumuz sizdedir. Hadi fışkırsın aşının altından yeniden o tertemiz öz.

Varsın meyveniz olmasın, gölgeniz yeter.

Apartman yanarken saç taramayı bırakın.

Bırakın melekler dişi mi erkek mi başkaları konuşsun.

Sizden beklenen tek şey:

Oraya buraya çekiştirilen Kuvayı Milliyenin neşet etmiş halidir.

Hak, adalet, vatan, namus ve ittihattır.