Yardım!

Ramazan ayında başlayan ve Kurban Bayramı arifesinde hızla artan bir yardım çalışmalarına şahitlik ediyoruz. Fakir fukaranın, garip gurebanın beklediği iyilikler, dünyadaki melekler tarafından yerine getirilir.

Bir de bu işe başka yönden benim ömrümü harcadığım ama başarılı olamadığım açıdan bakalım:

Türkiye’de Balkanlılar var. Balkanlarda da Türkler var. Gerçi Türkiye’deki Balkanlıların daha çok olduğuna ben de ikna oldum.

Oysa Balkanlarda Türklerin varlığı ömrümü aldı!

Oniki Adalar, Menteşe ve Saruhanlı Adalarına günü birlik veya birkaç günlüğüne vapurla geçiyor geziyorsunuz. Midilli en büyüğü. Ama reklamlar kısmında “Yunan Adalarına Turlar” olarak veriliyor.

Yunan devlet aklı Türkiye’ye yakın adaları Türklere emanet etmiş. Besle büyüt, “ben yününü kırkmaya gelirim” mantığı ile. Bence bu adalılara yardıma güzel bir örnek. “Çayın taşı ile çayın kuşunu vurmak” buna derler. Hatta hukuksul işgallere sessiz kalınarak yeni “Yunan Adaları” yaratılıp, onlardan da hizmet alınarak “yaşatılabilir”.

Bizim yardımlarımız biraz farklı. Mesela Türkiye’deki belediyelerle işbirliği yapılarak okul çantaları hediye edilir. İçi boş. Çarşı pazardan alınabilecek, esnafı ayakta tutacak çantalar. Oysa içine konacak kitaplara, hatta doğrudan bizim insanımızın Türkçe’nin yaşatılması için konacak kitaplara ihtiyacı var. Arabanın içinde dört kişi bütün dünyayı gezse dünya kendi soydaşlarından ibaret sanır. Nede olsa arabada Türkçe konuşulur.

İkincisi bizim soydaşımızın yardıma değil ürettiğini alan bir iş insanına ihtiyaç duyduğudur. Neden soydaşın ürettiği pirinç, et, tahıl bir türlü halledilemeyen hukuki alt yapı dolayısıyla satın alınıp Türkiye’ye getirilemiyor?

Türkiye’deki Balkanlılar ne edin edin Balkanlı Türklerin elindeki malları alarak ülkemize mutlaka getirin. Ülkemize getirin. Şili’den, Uruguay’dan hatta Rusya ve Ukrayna’dan getirmekten daha kolay olsa gerekir. Bir de kurban gönderme işini bir daha gözden geçirin. Tanesi yüz avro olan küçükbaş hayvanların satın alınarak orada kesilmesi ancak soydaşı bir gün doyurur ama ömür boyu aç bırakır. Bu açlık aynı zamanda Anadolu insanının üçyüz avro yerine “ucuz kurban” adı altında yurtdışına bağışla komşusunu da aç bırakıyor.

Gezdim, gördüm duygulandım faslından geçelim hakiki yardımlaşmanın önce çevremizi iş aş sahibi yapmak olduğumuzu anlayalım.

Ben bunu yıllarca anlatamadım.

Belki şimdi anlatabilirim.