Cumhuriyet'imizin kurucusu, bağımsızlık mücadelemizin başkomutanı, bir ulusun kaderini değiştiren Mustafa Kemal Atatürk ebediyete irtihal etti.
O günden bu yana her 10 Kasım'da saatler 09.05'i gösterdiğinde hayat kısa bir süreliğine susuyor. Sokaklarda yürüyenler duruyor, araçlar sessizliğe bürünüyor, sirenler çalıyor. Bu ülke, aynı anda aynı acıyı yeniden yaşıyor.
Ama hiç düşündük mü?
Biz gerçekten Atatürk'ü hangi saatte kaybettik?
Saat 09.05'te mi, yoksa onun bize emanet ettiği değerleri hatırlamayı ertelediğimiz zamanlarda mı?
Atatürk'ü anmak, fotoğrafını asmak, marşlarını söylemek, anıtına çiçek bırakmak, ölüm yıl dönümünde saygı duruşunda bulunmak…
Bunların hepsi kıymetli.
Ancak Atatürk'ü anlamak, yalnızca bir güne ve birkaç dakikalık sessizliğe sığdırılabilecek bir mesele değil.
Çünkü o, bize yalnızca bağımsız bir ülke bırakmadı.
Düşünmeyi, sorgulamayı, aklın ve bilimin ışığında yürümeyi, kadınların toplumda eşit ve özgür bireyler olarak yer almasını, çocukların geleceğe güvenle bakmasını istedi.
Bir milletin kaderini değiştiren şeyin, yine o milletin iradesi olduğuna inandı.
Bugün dönüp kendimize sormamız gereken çok soru var.
Bilimi ne kadar önemsiyoruz?
Çocuklarımıza nasıl bir gelecek bırakıyoruz?
Kadınların eşitliği konusunda ne kadar yol aldık?
Farklı düşüncelere ne kadar tahammül gösterebiliyoruz?
Cumhuriyet'in bize kazandırdığı değerleri ne kadar koruyabiliyoruz?
Atatürk'ün mirası, geçmişte yaşanmış büyük bir zaferin hatırasından ibaret değildir. O miras, bugün de yolumuzu aydınlatması gereken bir düşünce ve yaşam biçimidir.
Atatürk'ü sevmek, onu yalnızca özlemek değildir.
Onun hayal ettiği çağdaş, özgür, laik ve güçlü Türkiye için sorumluluk almaktır.
Bir çocuğun iyi eğitim alması, bir kadının korkmadan yaşaması, bir gencin hayallerini gerçekleştirebileceğine inanması, bir insanın düşüncesini özgürce ifade edebilmesi…
İşte Cumhuriyet'in gerçek kazanımları bunlardır.
Ve biz, bu kazanımları koruyabildiğimiz ölçüde onun emanetine sahip çıkmış olacağız.
Dilerim ki çocuklarımız Atatürk'ün açtığı yolda bilimin, aklın, özgürlüğün ve umudun içinde büyüsün.
“Saatler 09.05'i göstermesin” demiyorum…
O saat, bize yalnızca bir vedayı değil, her gün yeniden hatırlamamız gereken bir sorumluluğu da anlatsın.
Atatürk'ün gösterdiği yolda ilerleyenlerin zamanı hiç durmasın.
Yorum Ekle
Yorumlar (0)
Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK ve GDPR
kapsamında toplanıp işlenir. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.
En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.
Asuman Kurt ÖGE
Atatürk’ü anmak!
10 Kasım 1938…
Saat 09.05…
Cumhuriyet'imizin kurucusu, bağımsızlık mücadelemizin başkomutanı, bir ulusun kaderini değiştiren Mustafa Kemal Atatürk ebediyete irtihal etti.
O günden bu yana her 10 Kasım'da saatler 09.05'i gösterdiğinde hayat kısa bir süreliğine susuyor. Sokaklarda yürüyenler duruyor, araçlar sessizliğe bürünüyor, sirenler çalıyor. Bu ülke, aynı anda aynı acıyı yeniden yaşıyor.
Ama hiç düşündük mü?
Biz gerçekten Atatürk'ü hangi saatte kaybettik?
Saat 09.05'te mi, yoksa onun bize emanet ettiği değerleri hatırlamayı ertelediğimiz zamanlarda mı?
Atatürk'ü anmak, fotoğrafını asmak, marşlarını söylemek, anıtına çiçek bırakmak, ölüm yıl dönümünde saygı duruşunda bulunmak…
Bunların hepsi kıymetli.
Ancak Atatürk'ü anlamak, yalnızca bir güne ve birkaç dakikalık sessizliğe sığdırılabilecek bir mesele değil.
Çünkü o, bize yalnızca bağımsız bir ülke bırakmadı.
Düşünmeyi, sorgulamayı, aklın ve bilimin ışığında yürümeyi, kadınların toplumda eşit ve özgür bireyler olarak yer almasını, çocukların geleceğe güvenle bakmasını istedi.
Bir milletin kaderini değiştiren şeyin, yine o milletin iradesi olduğuna inandı.
Bugün dönüp kendimize sormamız gereken çok soru var.
Bilimi ne kadar önemsiyoruz?
Çocuklarımıza nasıl bir gelecek bırakıyoruz?
Kadınların eşitliği konusunda ne kadar yol aldık?
Farklı düşüncelere ne kadar tahammül gösterebiliyoruz?
Cumhuriyet'in bize kazandırdığı değerleri ne kadar koruyabiliyoruz?
Atatürk'ün mirası, geçmişte yaşanmış büyük bir zaferin hatırasından ibaret değildir. O miras, bugün de yolumuzu aydınlatması gereken bir düşünce ve yaşam biçimidir.
Atatürk'ü sevmek, onu yalnızca özlemek değildir.
Onun hayal ettiği çağdaş, özgür, laik ve güçlü Türkiye için sorumluluk almaktır.
Bir çocuğun iyi eğitim alması, bir kadının korkmadan yaşaması, bir gencin hayallerini gerçekleştirebileceğine inanması, bir insanın düşüncesini özgürce ifade edebilmesi…
İşte Cumhuriyet'in gerçek kazanımları bunlardır.
Ve biz, bu kazanımları koruyabildiğimiz ölçüde onun emanetine sahip çıkmış olacağız.
Dilerim ki çocuklarımız Atatürk'ün açtığı yolda bilimin, aklın, özgürlüğün ve umudun içinde büyüsün.
“Saatler 09.05'i göstermesin” demiyorum…
O saat, bize yalnızca bir vedayı değil, her gün yeniden hatırlamamız gereken bir sorumluluğu da anlatsın.
Atatürk'ün gösterdiği yolda ilerleyenlerin zamanı hiç durmasın.