Kasım ayı, bu coğrafyanın takvim yapraklarında hüzünle, hasretle ama en çok da derin bir aidiyet duygusuyla çevrilir.
Her 10 Kasım’da saatler dokuzu beş geçe durduğunda, sadece bir liderin aramızdan ayrılışının yıl dönümünü ve de bu milletin kalbinde kök salmış silinmez bir inancın, ebedi bir ruhun yeniden teyit edildiği anı yaşarız.
Yıllar ne kadar geçerse geçsin, 1938’in o kasım sabahının sızısı tazeliğini korur. Tam da bu ruhu, bir Anadolu anasının duru sesiyle ve bir yedek subayın rüya gibi hatırasıyla anlatan Recep Soruklu’nun dizeleri, Atatürk sevgisinin bu topraklarda nasıl ete kemiğe büründüğünü ne güzel özetler.
Bugüne özel o dizeleri paylaşmak isterim:
“Yıl otuz sekiz, aylardan kasımdı.
Alay bölük bölük tam on kısımdı.
Ben bir rüyadaydım; yedek subaydım.
Ya meçhul bir asker ya Kubilay’dım.
Saat az önce dokuzu vurmuştu,
Asker içtimada selam durmuştu.
Tekmil için gidiyorken ileri,
Bir köşede ağlar gördüm bir eri.
Asker! Dedim. Anlat, ne oldu sana?
Islanmış bir mektup gösterdi bana.
Sesi derinlerde, gözü ufukta,
Anlattı mektubu iki solukta:
“Dün bir mektup aldım garip anamdan
Düşmanı kovup da gel, diye yazmış
Dün gece rüyamda bir asker gördüm,
Elindeki çiçek gül, diye yazmış.
Dayın, halan selam edip öperler
İnek buzaladı, taylar teperler.
Bebelerin resimini yaparlar
Bu yıl yaman aktı sel, diye yazmış
Bir söz dolaşıyor Gürgenkelik’te
Tek imiş akılda, hem efelikte
Kemal Paşa var mı sizin bölükte?
Nasıl bir yiğitse bil, diye yazmış.
Helal olmaz akça sütüm bilesin,
Belayı defedip öyle gelesin.
Ölmek gerekirse ilk sen ölesin
Kemal öl diyorsa, öl, diye yazmış.”
Ya ana ozandı ya er, şairdi
Mektuptaki şiir nasıl şiirdi?
O ne müthiş anlatımdı; destandı
Gazi içindeydi, içi vatandı
Askere ağlama demiştim ama
Yüreğim ağladı, ciğerim yandı.
Gördüm ki Atatürk gönüllerdedir
Gurbette, sılada, tüm evlerdedir
Meriç ırmağından Kandil dağına
Onun ruhu şimdi tüm erlerdedir.”
***
Şiirin inceden inceye dokuduğu o gerçek, 10 Kasımların matem değil, bir milletin Atatürk’le olan akit tazelediği günler olduğudur.
Bir köy evindeki anaların dilinde, cephedeki erin yüreğinde ve bu vatanın en ücra köşesinde Gazi, sadece tarihin sayfalarında kalmış bir kahraman değil; bu toprağın hamuruna karılmış bir vicdan, bir yön ve bir sığınaktır.
Ne mutlu bu millete ki, zamanın akışına inat, "Kemal Paşa" adını bir dua gibi kalbinde taşımaya devam ediyor.
Yorum Ekle
Yorumlar (0)
Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK ve GDPR
kapsamında toplanıp işlenir. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.
En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.
Av. Arda BARUTCU
Vatanın Ruhunda Mustafa Kemal Paşa
Kasım ayı, bu coğrafyanın takvim yapraklarında hüzünle, hasretle ama en çok da derin bir aidiyet duygusuyla çevrilir.
Her 10 Kasım’da saatler dokuzu beş geçe durduğunda, sadece bir liderin aramızdan ayrılışının yıl dönümünü ve de bu milletin kalbinde kök salmış silinmez bir inancın, ebedi bir ruhun yeniden teyit edildiği anı yaşarız.
Yıllar ne kadar geçerse geçsin, 1938’in o kasım sabahının sızısı tazeliğini korur. Tam da bu ruhu, bir Anadolu anasının duru sesiyle ve bir yedek subayın rüya gibi hatırasıyla anlatan Recep Soruklu’nun dizeleri, Atatürk sevgisinin bu topraklarda nasıl ete kemiğe büründüğünü ne güzel özetler.
Bugüne özel o dizeleri paylaşmak isterim:
“Yıl otuz sekiz, aylardan kasımdı.
Alay bölük bölük tam on kısımdı.
Ben bir rüyadaydım; yedek subaydım.
Ya meçhul bir asker ya Kubilay’dım.
Saat az önce dokuzu vurmuştu,
Asker içtimada selam durmuştu.
Tekmil için gidiyorken ileri,
Bir köşede ağlar gördüm bir eri.
Asker! Dedim. Anlat, ne oldu sana?
Islanmış bir mektup gösterdi bana.
Sesi derinlerde, gözü ufukta,
Anlattı mektubu iki solukta:
“Dün bir mektup aldım garip anamdan
Düşmanı kovup da gel, diye yazmış
Dün gece rüyamda bir asker gördüm,
Elindeki çiçek gül, diye yazmış.
Dayın, halan selam edip öperler
İnek buzaladı, taylar teperler.
Bebelerin resimini yaparlar
Bu yıl yaman aktı sel, diye yazmış
Bir söz dolaşıyor Gürgenkelik’te
Tek imiş akılda, hem efelikte
Kemal Paşa var mı sizin bölükte?
Nasıl bir yiğitse bil, diye yazmış.
Helal olmaz akça sütüm bilesin,
Belayı defedip öyle gelesin.
Ölmek gerekirse ilk sen ölesin
Kemal öl diyorsa, öl, diye yazmış.”
Ya ana ozandı ya er, şairdi
Mektuptaki şiir nasıl şiirdi?
O ne müthiş anlatımdı; destandı
Gazi içindeydi, içi vatandı
Askere ağlama demiştim ama
Yüreğim ağladı, ciğerim yandı.
Gördüm ki Atatürk gönüllerdedir
Gurbette, sılada, tüm evlerdedir
Meriç ırmağından Kandil dağına
Onun ruhu şimdi tüm erlerdedir.”
***
Şiirin inceden inceye dokuduğu o gerçek, 10 Kasımların matem değil, bir milletin Atatürk’le olan akit tazelediği günler olduğudur.
Bir köy evindeki anaların dilinde, cephedeki erin yüreğinde ve bu vatanın en ücra köşesinde Gazi, sadece tarihin sayfalarında kalmış bir kahraman değil; bu toprağın hamuruna karılmış bir vicdan, bir yön ve bir sığınaktır.
Ne mutlu bu millete ki, zamanın akışına inat, "Kemal Paşa" adını bir dua gibi kalbinde taşımaya devam ediyor.