Simli kartpostallar dünyası

Bir arkadaşım sabah sabah, dört sene önce bugün yazdığım yazıyı göndermiş bana. Türkçesi ‘’ Al kalemi eline, yazmayı hatırla!’’ demekti galiba. Unuttum mu yazmayı ya da yaşananların ağırlığı kalemi yerinden oynatamıyor muydu? İsteksiz isteksiz uçuşan kar tanelerine bakıyorum. Onlar bizden de gönülsüz. Niyetleri halis olmayınca el ele tutuşup, oturup çoğalıp kar kütleleri de oluşturamıyorlar şimdilik. Yıl bitiyor. Giden gidecek, gelen ne getirecek o belli değil. Üst üste yaşanan zorluklar, felaketler, ekonomik sıkıntılar insanlara iyi şeyler düşündüremiyor maalesef. Kimsenin hayatında simli kartpostallar kalmadı artık. Posta kutusunun üzerindeki simli kuşlar, bacadan girmeye çalışan, kocaman torbası oyuncak dolu olan Noel babalar ve daha neler neler…

Kartpostalların içine dalıp çıkmadığımız çocukluk hayallerimiz de karların ortasında savrulup gitti. O zamanlarda hayallerimiz daha mı makuldü ya da olana razı mıydık? Bilemiyorum. Mesela benim en büyük derdim kartpostalların arkasına yeni yıl dileklerimi tuttururken baş aşağı giden satırlardı. Düz kâğıda yamuk yumuk yazmayanlara oldum olası hayrandım. Satırlar bayır aşağı vurdursa da duygularımız samimiydi hiç olmazsa. Şimdi tarlalar suya doysun, bolluk bereket olsun diye kar, yağmur dualarına çıkıyoruz. Çocukluğumuzda bunları bilmezdik. Tek hedefimiz okulların kar tatiline çıkmasıydı. O zamanlar duaların amacı buydu. Şimdi, ekin bol olsun, yazın ortasında susuz kalmayalım telâşı sarıyor hepimizi işte. Fazla gerçek bir dünyada yaşıyoruz. Simleri yüzümüze gözümüze bulaşan kartpostallar da yok artık. Gerçi bazı yerlerde satıldığını gördüm ama bizim onlara bayıldığımız zamanların dünyası yok şimdi.

Dört mevsimi hakkını vererek yaşadığımız, meyve ve sebzenin zamanında yendiği ama tatlarının da yerinde olduğu dönemler mazide kaldı. Geçen gün bir belediye başkanı isyan ediyordu, başka şehirde. Çanak antenlerdeki kar temizlensin diye belediyeye başvuruyormuş halk. Kar yağıyor diye söylenmeyin, bulamayan iller var demişti. Bunlardan biri biziz galiba, şehir merkezi olarak. An be an hava raporu gözlüyoruz, gökyüzünde kaç tane kar tanesi görüldü diye. Kar yine durdu. Belki akşama doğru çatılardan atlayan üç beş tane görülür. Karşı çatıda bir şehir martısıyla bakışıyoruz. Aşağı pike yapıp uçtu. Simli kartpostallar içinde yerini alabilir her an. Her senenin sonunda umutla yeni yılı gözlüyoruz ve bir sürü şey bekliyoruz. Bir ay dolmadan da al bohçanı git güzellemeleri başlıyor yeniden. Her senenin ömrü bir ayla sınırlı şimdi. Güzel şeyler getirdi getirdi. Yoksa kapı orada, arkanı dön ve çık mantığı hazırda. Akşam oluyor yavaştan. Sokak lambalarının ışığında az da olsalar, kar taneleri daha güzel görünürler herhalde. Aşağı pike yapan martı pencerenin önünden geçti şimdi. Aynı martı olduğunu nereden mi biliyorum? Kanadında sim var çünkü.