Neden bu kadar çok insan 80'li yılları özlüyor, hiç düşündünüz mü?
Sadece siyah beyaz televizyonları, mahalle maçlarını, sokakta oynanan oyunları, kasetleri ya da mektupları özlediğimiz için mi?
Sanmıyorum…
Aslında biz o yılların içinde saklı olan bir şeyi özlüyoruz: Birbirimize ayırdığımız zamanı, samimiyeti ve gerçek ilişkileri…
Hatırlayın… Bir arkadaşımızı görmek istediğimizde telefonun başına geçip mesaj atmazdık. Kapısını çalar, evdeyse içeri girerdik. Bazen bir bardak çay eşliğinde saatlerce sohbet ederdik. Ne acelemiz vardı ne de gözümüz başka bir ekranda…
Sevdiğimiz bir şarkıyı arkadaşımıza dinletmek için telefonumuzdan bağlantı göndermezdik. Kaseti uzatır, “Bunu mutlaka dinle” derdik. Bir şarkının sözlerinde kendimizi bulur, bazen bir şarkıyı defalarca başa sarardık.
Birini özlediğimizde aramak için bahane arardık. Telefon çaldığında evde herkes kimin aradığını merak ederdi. Bir mektup geldiğinde zarfını özenle açar, satırları defalarca okurduk. Çünkü beklemek de özlemek de güzeldi.
Şimdi ne değişti?
Artık dünyanın öbür ucundaki insana saniyeler içinde ulaşabiliyoruz. Fotoğraflarımızı paylaşıyor, hayatımızın her anını gösteriyor, birbirimize yüzlerce mesaj gönderiyoruz.
Ama gelin görün ki aynı masada otururken bile birbirimizin yüzüne bakmıyoruz.
Restoranlarda sohbet etmek yerine telefonlarımızla ilgileniyoruz. Bir araya geldiğimizde anlatacaklarımızı değil, göstereceklerimizi düşünüyoruz. Bazen bir dostumuzun hayatında neler olup bittiğini sosyal medyadan öğreniyor, ama gerçekten nasıl olduğunu sormayı unutuyoruz.
En acısı da bu değil mi?
Herkese ulaşabildiğimiz bir çağda, birbirimize ulaşmakta zorlanıyoruz.
Teknoloji elbette hayatımızı kolaylaştırdı. Buna itirazım yok. Dünyanın bir ucundaki sevdiklerimizi görebilmek, haberleşebilmek büyük bir nimet. Mesele teknoloji değil, onu kullanırken kaybettiğimiz insani yakınlık.
Eskiden bir akşamüstü kapımız çalınırdı. Habersiz gelen misafir, evdeki en güzel sohbetin sebebi olurdu. Şimdi birini ziyaret etmeden önce günlerce plan yapıyor, bazen de aynı şehirde yaşadığımız insanlarla aylarca görüşemiyoruz.
Eskiden sokaklarda çocuk sesleri vardı. Şimdi çocukların çoğu kendi dünyasını ekranların içinde kuruyor. Büyükler de farklı değil. Herkesin elinde bir telefon, herkesin kendine ait bir sanal dünyası var.
Belki de bu yüzden 80'li yılları bu kadar çok özlüyoruz.
Çünkü o yıllarda hayat kusursuz değildi. İmkanlar sınırlıydı, beklemek zordu, iletişim bugünkü kadar kolay değildi. Ama küçük mutlulukların kıymetini bilirdik. Bir arkadaşla buluşmak, sevdiğimiz birinin sesini duymak, ailece aynı sofraya oturmak başlı başına mutluluktu.
Şimdi her şey elimizin altında ama sanki en çok ihtiyaç duyduğumuz şey elimizin altında değil.
Bir dostun omzuna dokunmak, bir büyüğün elini öpmek, sevdiğimiz insanla göz göze konuşmak, içten bir kahkaha atmak…
Bunların yerini hiçbir bildirim dolduramıyor.
Belki de geçmişe dönmek istemiyoruz. Sadece geçmişte birbirimize gösterdiğimiz değeri bugün de yaşatmak istiyoruz.
Çünkü mesele hangi yılda yaşadığımız değil, nasıl yaşadığımız…
Ve galiba artık kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor:
Herkese ulaşabildiğimiz bu dünyada, birbirimize ne kadar yakınız?
Benim özlediğim 80'li yıllar değil sadece…
Birbirimizin hayatında gerçekten yer aldığımız, varlığımızı hissettirdiğimiz, dostluğun bir beğeniyle değil, bir kapı çalmakla anlam kazandığı günler…
Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK ve GDPR
kapsamında toplanıp işlenir. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.
En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.
Sibel BARUTCU
Biz Teknolojiyi Değil, Birbirimizi Özledik!
Neden bu kadar çok insan 80'li yılları özlüyor, hiç düşündünüz mü?
Sadece siyah beyaz televizyonları, mahalle maçlarını, sokakta oynanan oyunları, kasetleri ya da mektupları özlediğimiz için mi?
Sanmıyorum…
Aslında biz o yılların içinde saklı olan bir şeyi özlüyoruz: Birbirimize ayırdığımız zamanı, samimiyeti ve gerçek ilişkileri…
Hatırlayın… Bir arkadaşımızı görmek istediğimizde telefonun başına geçip mesaj atmazdık. Kapısını çalar, evdeyse içeri girerdik. Bazen bir bardak çay eşliğinde saatlerce sohbet ederdik. Ne acelemiz vardı ne de gözümüz başka bir ekranda…
Sevdiğimiz bir şarkıyı arkadaşımıza dinletmek için telefonumuzdan bağlantı göndermezdik. Kaseti uzatır, “Bunu mutlaka dinle” derdik. Bir şarkının sözlerinde kendimizi bulur, bazen bir şarkıyı defalarca başa sarardık.
Birini özlediğimizde aramak için bahane arardık. Telefon çaldığında evde herkes kimin aradığını merak ederdi. Bir mektup geldiğinde zarfını özenle açar, satırları defalarca okurduk. Çünkü beklemek de özlemek de güzeldi.
Şimdi ne değişti?
Artık dünyanın öbür ucundaki insana saniyeler içinde ulaşabiliyoruz. Fotoğraflarımızı paylaşıyor, hayatımızın her anını gösteriyor, birbirimize yüzlerce mesaj gönderiyoruz.
Ama gelin görün ki aynı masada otururken bile birbirimizin yüzüne bakmıyoruz.
Restoranlarda sohbet etmek yerine telefonlarımızla ilgileniyoruz. Bir araya geldiğimizde anlatacaklarımızı değil, göstereceklerimizi düşünüyoruz. Bazen bir dostumuzun hayatında neler olup bittiğini sosyal medyadan öğreniyor, ama gerçekten nasıl olduğunu sormayı unutuyoruz.
En acısı da bu değil mi?
Herkese ulaşabildiğimiz bir çağda, birbirimize ulaşmakta zorlanıyoruz.
Teknoloji elbette hayatımızı kolaylaştırdı. Buna itirazım yok. Dünyanın bir ucundaki sevdiklerimizi görebilmek, haberleşebilmek büyük bir nimet. Mesele teknoloji değil, onu kullanırken kaybettiğimiz insani yakınlık.
Eskiden bir akşamüstü kapımız çalınırdı. Habersiz gelen misafir, evdeki en güzel sohbetin sebebi olurdu. Şimdi birini ziyaret etmeden önce günlerce plan yapıyor, bazen de aynı şehirde yaşadığımız insanlarla aylarca görüşemiyoruz.
Eskiden sokaklarda çocuk sesleri vardı. Şimdi çocukların çoğu kendi dünyasını ekranların içinde kuruyor. Büyükler de farklı değil. Herkesin elinde bir telefon, herkesin kendine ait bir sanal dünyası var.
Belki de bu yüzden 80'li yılları bu kadar çok özlüyoruz.
Çünkü o yıllarda hayat kusursuz değildi. İmkanlar sınırlıydı, beklemek zordu, iletişim bugünkü kadar kolay değildi. Ama küçük mutlulukların kıymetini bilirdik. Bir arkadaşla buluşmak, sevdiğimiz birinin sesini duymak, ailece aynı sofraya oturmak başlı başına mutluluktu.
Şimdi her şey elimizin altında ama sanki en çok ihtiyaç duyduğumuz şey elimizin altında değil.
Bir dostun omzuna dokunmak, bir büyüğün elini öpmek, sevdiğimiz insanla göz göze konuşmak, içten bir kahkaha atmak…
Bunların yerini hiçbir bildirim dolduramıyor.
Belki de geçmişe dönmek istemiyoruz. Sadece geçmişte birbirimize gösterdiğimiz değeri bugün de yaşatmak istiyoruz.
Çünkü mesele hangi yılda yaşadığımız değil, nasıl yaşadığımız…
Ve galiba artık kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor:
Herkese ulaşabildiğimiz bu dünyada, birbirimize ne kadar yakınız?
Benim özlediğim 80'li yıllar değil sadece…
Birbirimizin hayatında gerçekten yer aldığımız, varlığımızı hissettirdiğimiz, dostluğun bir beğeniyle değil, bir kapı çalmakla anlam kazandığı günler…
Çünkü biz teknolojiyi değil, birbirimizi özledik.