Son zamanlarda kiminle göz göze gelsek, hangi masaya otursak aynı tarif edemediğimiz ağırlıktan bahsediyoruz. Adını tam koyamadığımız, ama omuzlarımızdan da bir türlü indiremediğimiz o görünmez yükten... Belki hızla eriyen alım gücümüzün yarattığı çaresizlikten, belki de önümüzü görememenin verdiği o derin gelecek kaygısından. Artık uzun vadeli planlar yapmayı, hayal kurmayı bile bıraktık; sadece günü kurtarmaya, anı yaşamaya odaklandık.
Geçenlerde okuduğum bir tespitte bu halimizin röntgenini net bir şekilde gördüm: "Geleceğe dair umut azaldıkça, insanların anlık tüketimlere yönelme oranı artıyor. Çünkü kimse artık yıllar sonra meyvesini verecek bir yatırıma inanmıyor."
Bugün etrafımızdaki kafelerin tıklım tıklım olmasının, insanların bütçesini zorlasa da bir kahveye, yeni bir kıyafete ya da küçük bir kaçamağa sığınmasının altında yatan psikoloji tam olarak bu. Ev ya da araba hayalinin yerini, ulaşabildiğimiz en yakın ve en hızlı mutluluklar aldı. "Yarınlar yokmuş gibi" yaşama dürtüsüne, bir de çağımızın sessiz salgını olan tükenmişlik sendromu eklendi.
Trafikte tahammülümüz kalmadı, market sırasında geriliyoruz, iş yerinde en ufak bir kıvılcımda sesimiz yükseliyor. Üzerimizde sürekli bir isteksizlik, içimizde tarif edilemez bir sıkışmışlık hissi var.
Belli bir yaşın üzerindeki insanlara bakıyorum da, bugünün gençlerinin ve çalışanlarının bu ruh haline çoğu zaman anlam veremiyorlar. "Biz çok çalıştık, dişimizden tırnağımızdan artırdık, zorluklara göğüs gerdik" diyorlar. Haklılar da. Ancak gözden kaçırdıkları çok temel bir denklem var: O dönemlerde emeğin bir karşılığı vardı. Fedakarlık yapıldığında, sabredildiğinde o çabanın sonunda bir yuva kurulabiliyor, bir birikim yapılabiliyordu. Bugün ise insanların zihninde tek bir acı gerçek yankılanıyor: "Ne kadar çabalarsak çabalayalım, aradaki makas kapanmayacak."
Sokakta herhangi birini çevirip dinlediğinizde, farklı hayat hikayelerinin aynı cümlede düğümlendiğini görüyorsunuz: Yorulduk.
Özellikle büyük şehirlerin kaosunda, henüz gün ağarmadan yollara düşen beyaz yakalıların, hizmet ve eğitim sektöründe doğrudan insanla temas eden çalışanların omuzlarındaki yük her geçen gün ağırlaşıyor. Yapılan araştırmalar da bu tabloyu doğruluyor; 30-40 yaş altı nüfusta tükenmişlik vakaları zirve yapmış durumda. Çünkü en zor mesai, insanın kendi içindeki umutsuzluğa rağmen başkalarına gülümsemek zorunda kalması.
Bu ruh hali zamanla sadece bir "can sıkıntısı" olmaktan çıkıp; kaygı bozukluklarına, kronik yorgunluğa ve derin bir depresyona evriliyor.
Peki, tüm bu yıpranmışlığı ne uğruna yaşıyoruz? Sadece ay sonunu getirebilmek, başımızı sokacak bir evin kirasını ödeyebilmek ve toplumda "bir işim var" diyebilmek için... Bu uğurda masaya koyduğumuz şey ise geri dönüşü olmayan en büyük sermayemiz: Hayatımız ve zamanımız.
Belki de artık kendimize şu soruyu sormanın vakti gelmiştir: Biz gerçekten yaşıyor muyuz, yoksa sadece hayatta kalmaya çalışırken elimizdeki tek gerçeği, yani bugünü mü harcıyoruz?
Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK ve GDPR
kapsamında toplanıp işlenir. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.
En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.
Sibel BARUTCU
Emeğin karşılıksız kaldığı çağ
Son zamanlarda kiminle göz göze gelsek, hangi masaya otursak aynı tarif edemediğimiz ağırlıktan bahsediyoruz. Adını tam koyamadığımız, ama omuzlarımızdan da bir türlü indiremediğimiz o görünmez yükten... Belki hızla eriyen alım gücümüzün yarattığı çaresizlikten, belki de önümüzü görememenin verdiği o derin gelecek kaygısından. Artık uzun vadeli planlar yapmayı, hayal kurmayı bile bıraktık; sadece günü kurtarmaya, anı yaşamaya odaklandık.
Geçenlerde okuduğum bir tespitte bu halimizin röntgenini net bir şekilde gördüm: "Geleceğe dair umut azaldıkça, insanların anlık tüketimlere yönelme oranı artıyor. Çünkü kimse artık yıllar sonra meyvesini verecek bir yatırıma inanmıyor."
Bugün etrafımızdaki kafelerin tıklım tıklım olmasının, insanların bütçesini zorlasa da bir kahveye, yeni bir kıyafete ya da küçük bir kaçamağa sığınmasının altında yatan psikoloji tam olarak bu. Ev ya da araba hayalinin yerini, ulaşabildiğimiz en yakın ve en hızlı mutluluklar aldı. "Yarınlar yokmuş gibi" yaşama dürtüsüne, bir de çağımızın sessiz salgını olan tükenmişlik sendromu eklendi.
Trafikte tahammülümüz kalmadı, market sırasında geriliyoruz, iş yerinde en ufak bir kıvılcımda sesimiz yükseliyor. Üzerimizde sürekli bir isteksizlik, içimizde tarif edilemez bir sıkışmışlık hissi var.
Belli bir yaşın üzerindeki insanlara bakıyorum da, bugünün gençlerinin ve çalışanlarının bu ruh haline çoğu zaman anlam veremiyorlar. "Biz çok çalıştık, dişimizden tırnağımızdan artırdık, zorluklara göğüs gerdik" diyorlar. Haklılar da. Ancak gözden kaçırdıkları çok temel bir denklem var: O dönemlerde emeğin bir karşılığı vardı. Fedakarlık yapıldığında, sabredildiğinde o çabanın sonunda bir yuva kurulabiliyor, bir birikim yapılabiliyordu. Bugün ise insanların zihninde tek bir acı gerçek yankılanıyor: "Ne kadar çabalarsak çabalayalım, aradaki makas kapanmayacak."
Sokakta herhangi birini çevirip dinlediğinizde, farklı hayat hikayelerinin aynı cümlede düğümlendiğini görüyorsunuz: Yorulduk.
Özellikle büyük şehirlerin kaosunda, henüz gün ağarmadan yollara düşen beyaz yakalıların, hizmet ve eğitim sektöründe doğrudan insanla temas eden çalışanların omuzlarındaki yük her geçen gün ağırlaşıyor. Yapılan araştırmalar da bu tabloyu doğruluyor; 30-40 yaş altı nüfusta tükenmişlik vakaları zirve yapmış durumda. Çünkü en zor mesai, insanın kendi içindeki umutsuzluğa rağmen başkalarına gülümsemek zorunda kalması.
Bu ruh hali zamanla sadece bir "can sıkıntısı" olmaktan çıkıp; kaygı bozukluklarına, kronik yorgunluğa ve derin bir depresyona evriliyor.
Peki, tüm bu yıpranmışlığı ne uğruna yaşıyoruz? Sadece ay sonunu getirebilmek, başımızı sokacak bir evin kirasını ödeyebilmek ve toplumda "bir işim var" diyebilmek için... Bu uğurda masaya koyduğumuz şey ise geri dönüşü olmayan en büyük sermayemiz: Hayatımız ve zamanımız.
Belki de artık kendimize şu soruyu sormanın vakti gelmiştir: Biz gerçekten yaşıyor muyuz, yoksa sadece hayatta kalmaya çalışırken elimizdeki tek gerçeği, yani bugünü mü harcıyoruz?