Ters Yüz!

“Bir Neslin Çığlığı” başlıklı son yazımda, gençlerimizin artan öfke ve şiddet eğilimlerinin altındaki nedenlerine değinmiş, konuyu “aile ve toplumsal sorumluluklar” dahilinde ele almıştım.

Çünkü insanlar yetiştikleri ailelerin birer yansımasıdır. Aile bir toplumun en küçük birimidir. Yani toplumu şekillendiren en küçük birimdir. Toplumun genelinde gördüğümüz her şey az ya da çok ailelerde de görülmektedir. Toplumda yaygın olan bir durum, genellikle ailelerde de yaygındır.

Şimdi ise “ters yüz yapalım” ve ailelerdeki yetişkinler (ebeveynler) açısından durumu değerlendirelim.

Peki, ebeveynler ne durumda?

Bazı sorunlar, sonuçlardan oluşur. O yüzden genelden özele gideceğim.

Devlet sistemindeki sorunlar ve işlevsizlik topluma, toplumdakiler ailelere, ailelerdekiler de bireylere sirayet eder. Hayatı anlamlandırmaya çalışan çocuklar ile sosyal olarak var olmaya çalışan gençler birer bireydir. Silsile böyle iken, kendini ve var olduğu toplumu anlayıp, anlamlandırmaya çalışan genç bireylerimize olumsuz davranış kalıpları ile etiketleyerek “z kuşağı” demek sadece ve sadece savunma mekanizmasıdır ve suç atma davranışıdır. “Olumsuz” diye nitelendirdiğimiz ve etiketlediğimiz bu kalıp; yetişkinlerin yorulduğu bir sistemde yorgunluğun çocuklarda ve gençlerde bıraktığı izlerdir.

Yetişkinler (ebeveynler) çok yorgun. Çünkü yetişemiyorlar. Ekonomik olarak yetişemedikleri için, ek işler yapıyorlar. "Ek iş" demek, "aileden daha çok uzak kalmak" demektir. Aileye zaman ayıramama, "desteksiz ve dışarıdan öğrenen çocuk ve genç" demektir. Çocuklarımızın, gençlerimizin hatta ebeveynlerimizin bilinçli olarak düşünemediği bir düzende; “ailesi terbiye vermemiş ve Z kuşağı işte!” gibi söylemleri aldığım tüm eğitimler ve çalışma alanlarım dahilinde şahsen kabul etmiyorum ve doğru bulmuyorum.

Bu; devletimizin bütüncül bir sistem olarak ele alacağı bir durum haline gelmiştir. ‘Sosyal Devlet’ ilkesi ile hareket edilmelidir. Bu sebepten öncelikle ekonomik işlevsizlik gerçekçi şekilde çözümlenmelidir. Bize uygun olanı, teknoloji ile harmanlayarak ekonomi tekrar işleyen bir mekanizma haline getirilmelidir.

Birçok ebeveyn çocuklarının şu an varlığını sürdürebilmek için, karınlarını doyurmaya odaklanmış durumdalar. Daha fazla para kazanma düşüncesinde kilitli durumdalar. Beyin sadece var olma durumunda. Yani savunma mekanizması açık ve savaş modunda. Karın doyurmak için ahlaki ilkelerden sapanlar çok. Tabiri caizse insanlar birbirlerinin ağızlarındaki lokmaları kapma derdine düşmüş durumdalar.

Biz yetişkinler bu halde iken gençler ve çocuklardan ne bekliyoruz,

Olduğumuz rol model açık değil mi?

İşte tam burada devlet toplumunun genelinde savaş modunda olan beyinleri sakinleştirmeli, “güvenli yerdesin” demeli. Bu da ülkemizde acil olarak ekonomik düzenlemeler ile yapılmalıdır! Asgari ücretin mevcudun 3 katı olması gereken bir sistemden bahsediyorum. Şu an ki asgari ücret tanımlamasını şahsi olarak değerlendirmem gerekirse “kıtlık göstergesi” der geçerim. Türkiye gibi bir ülkede kıtlık kelimesi kabul edilemez.

Çocuklarına gelecek var etmeye çalışan ebeveynler, ek işler ile kazançlarını dershane ve kurs merkezlerine aktarıyorlar. Zaman para kazanma aracına dönüşmüş durumda. Halbuki araç olan paradır. İşte bu değişim ile birçok sistem işlevsiz hatta ters işler duruma geçmiş durumda.

Yetişkinlerin gelecek kaygıları ve bu kaygı ile var olma savaşı bizleri çocuklarımızdan ve gençlerimizden uzaklaştırıyor. Onları beden ile var etmeye çalışırken, ruh ve zihin ile çökertiyoruz.

Her çocuk, her genç ülkemizin eşsiz birer değeridir. Bu değerlerin ortaya çıkmasında hem birey hem aile hem toplum hem de devlet olarak sistemli-birlikte hareket etmeliyiz. Birbirini destekleyen yapıya tekrar dönmeliyiz.

Neden, nasıl?

Ve ne zaman unuttuk?

Son Söz olarak diyorum ki;

Yapılacak çok net!

Tekrar ediyorum, bize özgü olan teknoloji ile harmanlanıp, milli üretim ile dışarıya bu kadar bağımlı olmayan bir ülke olmak.

Gönül ister ki, her başlıkta tam bağımsız Türkiye olalım.