SON DAKİKA
Hava Durumu

ODTÜ’de Türk Olmak!

Yazının Giriş Tarihi: 21.11.2026 14:40
Yazının Güncellenme Tarihi: 21.11.2026 14:40

1989 yılında Berlin Duvarı yıkılıyor, Doğu Bloku çözülmeye başlıyor, Sovyetler Birliği’nin temsil ettiği ideolojik düzen büyük bir sarsıntı geçiriyordu.

Duvarlar yıkılırken ben o günlerde ODTÜ’de öğrenciydim. ODTÜ yurt kantininde gelişen haberleri TV’den seyrederken “Sovyet” yanlısı Marksist-Leninist öğrencilerin nasıl sudan çıkmış balığa döndüklerini gözlerimle görmüştüm.

Ne hazin ve ne garip değil mi?

Türkiye’nin başkentindeki bir üniversitede Türk çocuklarının Türkçü değil Rusçu olması ya da Türk Milliyetçisi değil Marksist-Leninist komünist olması?

***

1986 yılında üniversite öğrenimi için Orta Doğu Teknik Üniversitesi’ni kazandığımda hem çok mutlu hem de gururluydum. Nihayetinde hatırı sayılır bir puanla Türkiye’nin en iyi üniversitelerinden birini kazanmıştım. Ayrıca Başkent Ankara’mızda okuyacak olmam ayrı bir heyecanını yaşamıştım.

Okula başladıktan sonra heyecan ve mutluluğumun yerini şaşkınlık ve yer yer öfkeye bıraktı. Giyimleri, tutumları ve davranışları ile milli ve manevi değerlerimizin çok ötesinde hayat süren bir gençlik ile karşılaştım.

Bırakın Türk’ün ruh dünyasını, Türk kelimesinin anlamını dahi bilmeyen, hatta bu sözcüğe nefretle yaklaşan bir gençlikle karşı karşıyaydım…

Solcu öğrenciler, proleter enternasyonalizm adına Milliyetçiliği şovenizm, Faşizm olarak görüyorlar ve bundan dolayı Türklüğe karşı idiler. Dünyalarında kesinlikle Türklük yoktu. Orak çekiçli bayraklarının gölgesinde; Marks, Lenin, Stalin, Mao ve Troçki gibi isimlerin düşünceleri etrafında şekillenen, milli aidiyeti burjuva milliyetçiliği veya şovenizm olarak değerlendiren bir ideolojik dünyanın içerisindeydiler.

Benim o yıllarda dikkatimi çeken bir başka husus ise Anadolu’dan gelen dar gelirli aile çocukları ile büyükşehirlerden gelen kolejli, özel liseli zengin çocuklarının arasındaki siyasi eğilim farklılığıydı. Genelde büyükşehirlerden gelen kolejli, zengin çocuklarının solcu, Anadolu’nun dört bir yanından gelen dar gelirli aile çocuklarının milliyetçi ve/veya muhafazakâr olmasıydı. Kürt, Gürcü, Çerkez, Arnavut gibi etnik aidiyet hissi olan gençler bu durumun istisnası idi. Onlar da çoğunlukla ya solcu ya da dinci bir eğilim içerisindeydiler.

Siyasi bir dünya görüşü taşımayan lümpen ya da amiyane tabir ile sev-genç olan kitlenin zaten Türklük ya da İslam gibi bir kaygısı yoktu. Hayatlarını daha çok kazanç, zevk ve kişisel başarı üzerine kurmuş; milli aidiyet ve sorumluluk duygusunu içlerinde barındırmıyorlardı.

***

Bununla birlikte; dini cemaat ve gruplara dâhil olanların çoğunluğu da ümmet kavramı içerisinde Türklüğü reddediyorlardı. “Türk müsün, Müslüman mısın?”, “Bir kuyuya Türk ile Müslüman düşse, kimi kurtarırsın?” diye saçma sapan sorular soruyorlar hatta daha da ileri gidenleri “Türk’üm deme küfre girersin.” diyorlardı.

“Yeryüzü vatan, gökyüzü bayrak olsun; tüm insanlık kardeş olsun” diyerek sol, dini gruplar ve lümpen gençlik ütopik söylemler içerisinde gökkuşağı koalisyonu oluşturuyor ama gökkuşağında bir renk olmak için öncelikle bir renge sahip olmanın gerçekliğini unutuyorlardı. Yani milletler ailesinde var olman ya da ümmet olman için öncelikle bir millete ait olman gerektiği sosyolojik gerçekliğini reddediyorlardı.

Türk’ün fikir ve ruh dünyasının Türkiye’nin sayılı bir eğitim kurumunda adeta hiçbir karşılığı yoktu. “Kızılelma” dendiğinde meyve ile karıştıranlar, “Turan” denilince erkek ismi ile zannedenler, “Türk Dünyası” mevzusu geçince Ankara’nın varoşlarını ya da Anadolu’daki köyleri hayal edenler, Türk Milliyetçiliği, Türkçülük denilince “Faşist, ırkçı, kafatasçı, anarşist” diyenler…

Ne acı değil mi?

Türk’ün başkentindeki bir üniversitede Türk’ün karşılığı yoktu!

***

ODTÜ örneği; aslında başta eğitimli kesim olmak üzere Türkiye’nin bir boy aynası idi. İlk toprak kaybına uğradığımız 1699 yılı Karlofça Antlaşması ile başlayan süreç devlet ve millet hayatımızda iç kargaşa, gerileme, kavram kargaşası ve sonrasında yabancı hayranlığının zirve yaptığı yılları beraberinde getirmiş. Dönme, devşirme ve azınlıklar siyasi, ticari ve yönetim hayatını ele geçirmiş…

Atatürk Cumhuriyet ile “Köylü milletin efendisidir” diyerek ve Türk Milletine bir üstünlük ruhu aşılamaya çalışmış, “Ne mutlu Türk’üm diyene” diyerek Türk kimliğine önem vermiş ve yüzyıllardır dışarıda kalan çevreyi merkez konumuna getirmeye çalışmış ancak ömrü fazlasını yapmaya yetmemiş.

Atatürk sağlığında, Mason localarını kapattığı gibi, Türkiye Komünist Partisi’ni de kapattırmıştır. Ancak Atatürk’ün erken vefatı ile önce, Türk Tarih ve Türk Dil Kurumlarından, paralardan ve kitaplardan fotoğrafları çıkarılmıştır. Milliyetçilik öğretisi, “Turancılık ve Irkçılık” yaftası ile suçlu ilan edilmiş; özellikle 1940’lar sonrası Milli Eğitim “Patrimonyal” devşirme unsurların hâkimiyetine geçmiş, milli duygular törpülenerek gençlerin Marksist ideolojilerin veya gayri milli fikir ve ideolojilerin akımlarına kapılmalarına zemin hazırlanmıştır.

***

Günümüze gelindiğinde, Türk milliyetçiliğinin toplumsal ve siyasal görünürlüğünün arttığına, Türk milliyetçilerini sevindiren gelişmeler yaşandığına şahit oluyoruz.

Özellikle Cumhur İttifakı marifeti ile Kızılelma, Turan, Türk Devletleri Teşkilatı, Mavi Vatan gibi kavramların devlet yönetiminde ve toplumun gündeminde daha fazla karşılık bulması Türk Milliyetçilerini oldukça sevindiren gelişmelerdir.

Bozkurt işaretinin spor müsabakalarından toplumsal hayata içerisinde hiç olmadığı kadar geniş bir alanda görünürlük kazanması yaşanan sürecin ve değişimin sembolik göstergelerinden biri.

Aslında Türk Milliyetçiliğinin toplum genelinde yaygınlaşmasına ve devlet yönetiminde karşılık bulmasına sevinmek bile millet olarak nasıl ayrıştığımızı, tarih içerisinde ne badireler atlatarak bu günlere geldiğimizi gösteren acı ve çarpıcı bir örnek olarak karşımızda durmakta.

***

Bugün dönüp ODTÜ’de öğrenci olduğum yılları düşündüğümde, asıl üzüntüm farklı siyasi düşüncelerin varlığı değildi. Kendi milletinin tarihine, kültürüne, diline, dinine ve kimliğine yabancılaşmanın aydın olmanın bir gereğiymiş gibi sunulabilmesineydi. Ve içimi en çok acıtan ve genç yüreğimi yakan durum ise Türk Milletinin başkentinde Türk kimliğini savunmanın açıklama gerektiren bir mesele haline gelmesiydi.

Yaşadıklarımız ve tarihimizin bize öğrettikleri, Türk Milliyetçilerinin bugün çok daha fazla sorumluluk ve şuurla hareket etmesi zorunluluğu kılıyor.

Tüm bunlarla birlikte;

Türk Milliyetçiliğinin sadece devlet yönetiminde karşılık bulmasını yeterli saymak ya da Bozkurt işaretinin spor müsabakalarındaki görünümü ile avunmak, kolaycılığa kaçıp yılların kazanımını boşa atmak olacaktır.

Türk milliyetçiliğinin asıl başarısı yalnızca devlet yönetiminde temsil edilmesi veya çeşitli kuruluşlarda makam ve mevki elde etmesi olmayacaktır. Üniversitelerde, bilimde, sanatta, kültürde, ekonomide ve düşünce hayatında nitelikli eserler ortaya konulması ve şahsiyetli bireylerin yetiştirilmesi asıl meseledir.

Çünkü;

Bir milletin geleceğini yalnızca ordusu veya siyasi gücü belirlemeyecek, yetiştireceği şahsiyetli ve aidiyeti yüksek bireyler belirleyecektir.

Yorum Ekle
Gönderilen yorumların küfür, hakaret ve suç unsuru içermemesi gerektiğini okurlarımıza önemle hatırlatırız!
Yorumlar (0)
Yükleniyor..
logo
En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.