Deniz tükendi ama niye?

Yapılan işlerin, uygulanan politikaların çıkmaza girmesi, kaynakların bitmesi, sözün anlamını yitirmesi veya artık yolun sonuna gelinmesini ifade etmek için kullanılan bir deyimdir, ‘denizin tükenmesi’!

Bugün içinde yaşanılan iklim tam olarak budur.

Siyaset, ekonomi, ahlak, inanç ve tüm değerlerde denizin sonuna gelindi. Gerçekten de “niye sonuna gelindi ya da niye bitti?” sorusu tüm yalınlığıyla karşımızda.

Bu soruya, “ne yanıt verilebilir?” deyip, devam edeyim.

Artık burun direklerini sızlatan çürüme kokusu ya herkesi iğrendirerek kendine getirecek ya da kokunun yayıldığı, çürütülen ve de çürütülmesine göz yumulan beden/organizma gömülecek.

Üçüncü bir yol görünmüyor!

Ve zannedilmesin ki çürüme; sessizce izleyenleri de ‘bana ne’ diyenleri de kenarda bırakır. Aksine onları da içine alarak çürütür.

Bu nedenle, her konuda gerçeklerle cesurca yüzleşme yapılmayıp, bize bir şey olmaz hayalciliği ile bu yüzleşme ertelenir, zamana bırakılırsa, beklenen son, bizi bugünlere getiren sağlıklı beden/organizmanın üzerine toprak atmak olacak.

Peki, durum bu kadar tehlikeli iken koca koca adamların, siyasetçilerin, sermayenin, sözüm ona aydın/akademisyen/ gazetecilerin bu çürümeyi görmemesi mümkün mü?

Kıllarının kıpırdamamasına, en küçük bir çaba harcamamalarına, her şeyi güllük gülistanlık göstermelerine bakılırsa mümkündür.

Çünkü onlar da kokunun yayıldığı bedeni/ organizmayı çürüten yapı/anlayışın parçası ve uzantısıdır.

Gerisi hala bol bol yapılan ve sonu ‘cek, cak’la biten olumsuz retorik yani içtenlikten ve gerçeklikten yoksun, sadece boş lafa ve yönlendirme/kandırmaya dayalı konuşmadır.

Tekrar edecek olursam, soru ekseninde yanıtlar ne olabilir?

Ülke ve milletin böyle bir duruma gelmesi bir anda olmadı elbette. Uzun çok uzun yıllardan beri din ve Allah’la aldatılma ile yakın tarihte bu damara öykünerek aynı anlayışı Atatürk’le aldatmaya çevirenlerin arasında akıl dolayısıyla kılavuz kaybedildi.

Dolayısıyla en temel cevap bu ve buna bağlı etkenler. Yani kılavuzluk yapacak akla, bilinçli bir saldırı yapılıp, işlevsizleştirilmiş. Böylece potansiyel selim akıl köreltilip, devre dışı bırakılmış.

Kur’an’ın; canlıların en şerlisi olarak aklını kullanmayanları işaret etmesi ve aklın kullanılmamasının sürüleşmeye (Bakara 104) yani ahmaklaşmaya yol açacağı uyarısı boşuna değil. Yani Kur’an’ın surelerde onlarca kez tekrarladığı akledin, düşünün, ibret alın emrinin ihlal edilmesi söz konusu.

Bu hayati uyarılara rağmen, akletmenin; bir yönüyle Kur’an dışı yanlış din anlayışı diğer yönüyle emperyalizm etkisiyle neredeyse işletilemez hatta yasaklı hale getirilmesinin, kimin, kimlerin, hangi sınıf, parti, cemaat, tarikat ve kabuklaştırılmış ideolojilerin işine geldiği de görülemez oldu.

Bu sayede yerli/yabancı egemenler son derece bilinçli ve politikalarını belirlemekte kılı kırk yaracak hassasiyette kullandıkları akılcılığı, akletmesi engellenerek ahmaklaştırdıkları ve sürüleştirdikleri milletin sessiz kalması için, bırakın bugünü gelecekte de seslerinin çıkmaması için imha edici bir silah olarak kullanıyorlar.

En hazin olan ise sürüleşen/ahmaklaşıp itaatkârlaşan insanların bu durumu en büyük özgürlük sanmaları. Çünkü sorumluluk gerektiren özgürlük, E.Fromm’un bahsettiği gibi büyük bir yük. Senin adına düşündüğünü, gerekeni yaptığını/yapacağını söyleyenlere devret, rahatla.

Egemenler akıllı ve boşluk bırakmıyorlar. İnancı da motive edici bir araç olarak kullanıp kaderine razı olacak bir ideolojiye dönüştürerek, ‘olduğun/yaşadığın halde kal, çektiğin zorluklar cennetin anahtarıdır’ diyerek sadece Allah’ a yönelik olması gereken teslimiyet ve itaatin yönünü değiştiriyorlar.

Bu koroya;

Köklerine yabancılaştırılmış medyayı,

Birilerine ram olmuş edebiyatı, “çok satan” yalanıyla yönlendirici kitapları, uyuşturan mistik romanları,

Cinsiyetsizleştirme projelerini,

Televizyonları, pasifize edici ve özendirici dizileri, ahlaksızlığı normalleştirme işlevi gören programları,

“Bilim” diye sunulup körleştiren sosyolojiyi,

Bencilliği merkeze koyan psikolojiyi,

“Sen bilmezsin ben bilirim” edalı ve üstten bakışlı yaşam koçlarını,

Zihne dokunmayan felsefeyi ve tabii hiçbir soruna değinmeyen üniversiteleri kattığımızda “ahmaklaştırma kuşatmasında” bir açıklık kalmıyor ki yarıp çıkabilesin.

Sonuçta denizin bitmesi ve çürümenin ana nedeni akletmenin terk edilerek gönüllü ahmaklaşmaya demir atılması. Hem de Kur’an’a ve Kur’an’ın bu emrini temel alan, amelde ve itikatta kendimizi nispet ettiğimiz Ebu Hanife ve Maturidi’ye rağmen.

Eee ihlalin, yaşanılan yanlış hayatın da gösterdiği gibi bir bedelinin olması evrensel bir kural.

Akıl ve akletmenin uzantısı olarak yukarıdaki soruya cevap olabilecek diğer nedenlere sonraki yazıda devam edeyim.